ملاکات ممکن است مناسبت زمان و مکان باشد و نیز سایر جهاتی که قابل ذکر نیست.

سلام اولی بر پیامبر است، از این جهت مقدّم است که او واسطۀ نزول رحمت و فیض است و نماز در شریعتِ او تشریع شده است و بدین لحاظ تمام نعمت‌ها و برکت‌ها که از نماز نصیب انسان می‌شود از ناحیه نفس قدسی آن حضرت است.

و خصوصیّت سلام بر خود و عباد صالح ـ که تمامی مؤمنین اعم از انبیاء و معصومین و سایر افراد هستند ـ پس از سلام بر رسول خدا جایگاه خود را پیدا می‌کند و مقصود از سلام سوّم، سلام بر ملائکه و فرشتگان مقرّب است که طبعاً متأخّر می‌باشند.

سجده ملائک بر آدم طبق دستور پروردگار بوده است نه از پیش خود و حضرت آدم یک فرد و شخصِ متعیّن خارجی بوده است نه یک سَمبُل. بنابراین سجده بر یک فرد متشخّص خارجی به امر پروردگار چه ربطی به جواز آن برای سایر افراد دارد؟ و اگر منظور جنبه سَمبُلی وجود آدم است که شامل نوع بشر بعنوان خلیفة الله می‌شود پس سجده بر قطب چرا؟ مضافاً مگر در آیات انحصار سجده بر ذات باری‌ تعالی شده است و این همه آیات که سجده را منحصراً در ذات حق می‌شمارد کجاست؟