آنچه که از سنّت رسول خدا صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلّم دربارۀ بناء مسجد رسیده است، ارتفاع دیوار‌ها به اندازۀ قامت انسان و مناره برای اذان به همان میزان بر روی دیوار است به نحوی که بر خانه‌های اطراف، مُشرف نگردد و سقف مسجد باید از چوب و شاخه‌های درخت، همراه با گِل رُس باشد؛ همان‌طور که رسول خدا، مسجد مدینه را آن‌گونه بناء نمودند و فرمودند:‌ «عریشٌ کعریشِ موسی» (سایبانی همچون سایبان حضرت موسی)؛ ولی پس از شهادت آن حضرت و [با] سلطۀ حکّام غاصب، کم‌کم مسجد از آن شیوه و سنّت اولیه منحرف گردید و در زمان خلفاء بنی‌امیّه و پس از آن، مساجدی ساخته شد که اکنون نیز در برخی از کشور‌ها همچون اسپانیا به چشم می‌خورد و متأسفانه بعضی، نام آن را «تمدّن اسلامی» گذارده‌اند!

در روایات از ائمه علیهم‌السلام این‌چنین وارد است که در زمان ظهور، حضرت [حجت بن الحسن عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه] تمام این‌ها را خراب می‌کنند و به کیفیّت زمان رسول خدا بر می‌گردانند.