سلام علیکم. بنده بسیار علاقه مند به سلوک هستم و سعی در مراقبه و انجام وظایفم دارم اما در زمان حیض احساس می کنم که به واسطه انجام ندادن بعضی از عبادات ، کاهل می شوم و تمام مراقبات و اعمال و حالاتم از بین می رود و وقتی پاک می شوم احساس می کنم دارم دوباره از صفر شروع می کنم و آرامشی که داشتم در مدت حیض از بین می رود و تبدیل به خواطری می شود که کلی زحمت کشیده بودم که از بین برود. در کتاب رساله بدیعه هم آمده که در زمان حیض ارتباط انسان با خداوند بسیار ضعیف می شود.حال می خواستم بپرسم:
1- چه کارهایی را در زمان حیض انجام دهم تا بعد از آن دچار مشکلاتی که در بالا عرض کردم نشوم؟
2- مگر این یک امر تکوینی و خدادادی نیست پس چرا در این راه مثل سایر مسایل تکوینی به آن نگاه نمی شود. به طور مثال امیرالمومنین(ع)می فرمایند که دین (ایمان) زنان ناقص است چون در ماه حدود یک هفته نمی توانند عبادت کنند . مگر این انتخاب ما بوده که نتوانیم خداوند را عبادت کنیم؟ پس چرا دین ما ناقص است؟(ببخشید که انقدر صریح سؤالم را پرسیدم و خدا می داند که قصد جسارت نداشتم)
3- و همچنین شنیده ام که شما در سخنرانی ها خانمها را از خوردن قرص برای جلوگیری از حیض بازداشتید و فرمودید که خداوند دوست دارد زن را در حال حیض ببیند. حال جمع این دو مسئله چگونه است؟(با عرض پوزش از طولانی شدن سؤالم. خداوند به شما توفیق دهد.)