سلام علیکم؛

۱. آیا «دعای توسل» موجود در کتاب مفاتیح‌الجنان، از ادعیۀ عمومی محسوب می‌شود و می‌توان آن را در هر مکان و به‌صورت روزانه قرائت کرد؟

۲. در ادامۀ دعای توسل، دعای دیگری نیز در مفاتیح آمده است که برای هر حاجت خاص، توسل به یکی از ائمه علیهم‌السلام در آن ذکر شده است؛ آیا خواندن این دعا نیز جایز است و اجازه قرائت آن را داریم؟

۳. برای ایجاد ارتباط بیشتر و توسّل به اهل‌بیت علیهم‌السلام، آیا می‌توانیم زیارت‌نامه‌های ایشان را (مانند زیارت امین‌الله، زیارت امام رضا علیه‌السلام، زیارت حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها، صلوات حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها، صلوات خاصه امام رضا علیه‌السلام و زیارت‌های روزانه ائمه در مفاتیح) به‌صورت روزانه در منزل شخصی خود بخوانیم؟ آیا این موارد نیز در زمرۀ ادعیه عمومی هستند و اجازه قرائت آن‌ها را داریم؟

سلّمکم‌الله.

آیا این حدیث که از حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام دربارۀ چهار ذکر برای برطرف شدن چهار نوع گرفتاری (ترس، اندوه، مکر و طلب دنیا) نقل شده است، از نظر سندی صحیح است؟ آیا عمل کردن به این حدیث و استناد به این اذکار برای عمومِ مردم جایز است؟

متن حدیث مورد نظر به شرح زیر است:

حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام فرموده‌اند: در شگفتم برای کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی‌برد:

۱. در شگفتم برای کسی که ترس بر او غلبه کرده، چگونه به ذکر «حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ» (سوره آل‌عمران، آیه ۱۷۱) پناه نمی‌برد؛ در حالی که خداوند در پی آن فرموده است: «پس (کسانی که به عزم جهاد خارج گشتند و…) همراه با نعمتی از جانب خداوند (عافیت) و فضلی بازگشتند و هیچ گزندی به آنان نرسید.»

۲. در شگفتم برای کسی که اندوهگین است، چگونه به ذکر «لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» (سوره انبیاء، آیه ۸۷) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «پس ما یونس را در اثر تمسک به ذکر یاد شده، از اندوه نجات دادیم و همین‌گونه مؤمنین را نجات می‌بخشیم.»

۳. در شگفتم برای کسی که مورد مکر و حیله واقع شده، چگونه به ذکر «أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللهِ إِنَّ اللهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ» (سوره غافر، آیه ۴۴) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «پس خداوند (موسی را در اثر ذکر یاد شده) از شر و مکر فرعونیان مصون داشت.»

۴. در شگفتم برای کسی که طالب دنیا و زیبایی‌های آن است، چگونه به ذکر «مَا شَاءَ اللهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ» (سوره کهف، آیه ۳۹) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند در پی آن فرموده است: «(آن مرد مؤمن) گفت: اگر تو مرا به مال و فرزند کمتر از خود می‌دانی، امید است خداوند مرا بهتر از باغ تو بدهد.»