پرسش و پاسخ های مربوط به مقام پیامبران
تعداد: 2پرسش: مقام پیامبرانکد: 2110
کد: 211011/04/2017 00:00:00گروه: اخلاق وعرفان
کد: 211011/04/2017 00:00:00گروه: اخلاق وعرفان
با سلام . سؤال بنده درمورد رفتن حضرت جبرئیل و میکائیل علیهماالسلام به خانه حضرت ابراهیم علیه السلام است . با اینکه حضرت ابراهیم علیه السلام در سنین کهولت بودند و دارای مقام امامت (که در روایتی کره زمین و درون آن برای ایشان کاملا ظاهر بود) چطور آندو بزرگوار را نشناختند؟(حداقل نور صورت آندو را که میتوانستند ببینند که از آندو نترسند) و همچنین حضرت لوط علیه السلام و اینگونه موارد . سؤال دومم هم این است که آیا مقام و منزلت بعضی از اولیاء از پیامبران (حتی ییامبران اولوالعزم ) بالاتر بوده و است؟ سؤال سوم التماس دعا است . موفق باشید یا حق .
هوالعلیم
حضرت ابراهیم و لوط و سایر انبیاء و اولیای الهی ملائکه را تشخیص می دهند، مگر در مواردی خاص، مانند داستان حضرت داوود علیه السلام که آن پیامبر در عالم مثال اعظم مطلب برایش واضح و آشکار نشده باشد و ترسی که برای حضرت ابراهیم علیه السلام حاصل شد،نه از عدم شناخت آنها بوده است واقعاً، بلکه چون آنها را به صورت انسان مشاهده کرد احساس کرد که آنها مانند سایر افراد می باشند . باید به این نکته توجه کرد که علم ولیّ خدا نسبت به حوادث و جریانات در اختیار خود اوست اگر بخواهد اطلاع می یابد واگر نخواهد در باطن نفس و ضمیر او قرار می گیرد و هر وقت بخواهد آنرا به مرتبه ظهور نفسانی در می آورد. در داستان این دو بزرگوار کشف علم باطنی نسبت به فرشته بودن آنها ابتداءاً ،نبوده است بلکه پس از مدت زمانی صورت گرفته است واینکه آنها گفتند : ما رسول پروردگاریم ، همین کشف باطن پیامبران الهی است .
حضرت ابراهیم و لوط و سایر انبیاء و اولیای الهی ملائکه را تشخیص می دهند، مگر در مواردی خاص، مانند داستان حضرت داوود علیه السلام که آن پیامبر در عالم مثال اعظم مطلب برایش واضح و آشکار نشده باشد و ترسی که برای حضرت ابراهیم علیه السلام حاصل شد،نه از عدم شناخت آنها بوده است واقعاً، بلکه چون آنها را به صورت انسان مشاهده کرد احساس کرد که آنها مانند سایر افراد می باشند . باید به این نکته توجه کرد که علم ولیّ خدا نسبت به حوادث و جریانات در اختیار خود اوست اگر بخواهد اطلاع می یابد واگر نخواهد در باطن نفس و ضمیر او قرار می گیرد و هر وقت بخواهد آنرا به مرتبه ظهور نفسانی در می آورد. در داستان این دو بزرگوار کشف علم باطنی نسبت به فرشته بودن آنها ابتداءاً ،نبوده است بلکه پس از مدت زمانی صورت گرفته است واینکه آنها گفتند : ما رسول پروردگاریم ، همین کشف باطن پیامبران الهی است .
پرسش: تفاوت جایگاه دست نیافتنی امامت با مقام اولیای الهی در چیستکد: 161
کد: 16111/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
کد: 16111/04/2017 00:00:00گروه: اعتقادات
رسیدن به مقام امامت محال است. از طرفی، در برخی روایات آمده است که انسان با عروج به مقامات والا، میتواند به خداوند امر و نهی کند؛ آیا رسیدن به این درجه، از مقام امامت کمتر است؟
هوالعلیم.
مقام امامت ـ چنانچه از آیات قرآن استفاده میشود ـ جنبۀ راهنمایی بشر به سوی کمال و سعادت اوست؛ چنانچه میفرماید: (وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا) و در این سِمَت، جمیع انبیاء الهی و ائمه معصومین علیهمالسلام اشتراک دارند و لذا هرکس که به این مرتبت نایل شد، میتواند اسوه قرار گیرد و امر و نهی او مشروع و لازمالاجرا خواهد بود و این منزلت، منافاتی با اختلاف درجات انبیاء علیهمالسلام ندارد؛ زیرا این مرتبه، ناظر به اعمال و رفتار بندگان در قبال اوامر و نواهی خدای متعال خواهد بود؛ ولی ممکن است که خود انبیاء، در حقیقت امامت ـ که میتوان گفت از مقولۀ تشکیک در مراتب سعۀ وجودی و تجرّد نفسانی فرد است ـ متفاوتند.
خدای متعال دربارۀ حضرت ابراهیم علیهالسلام در اواخر عمر او میفرماید: (قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً) و قطعاً حضرت ابراهیم قبل از این مرتبت، پیامبر بوده است و حتی از انبیاء اولوالعزم هم بوده است؛ ولی این مرتبه از امامت بسیار بالاتر از امامتی است که در آیۀ شریفه برای همه انبیاء قرار داده شده است.
و امّا امامت ائمه معصومین علیهمالسلام از تمامی مراتب امامت بالاتر است و پارهای از افراد به واسطۀ عنایت پروردگار میتوانند به عرفان کامل امام معصوم علیهالسلام نایل شوند و در تحت ولایت او قرار گیرند و در این صورت، امام علیهالسلام برای همیشه امام آنها خواهد بود.
مقام امامت ـ چنانچه از آیات قرآن استفاده میشود ـ جنبۀ راهنمایی بشر به سوی کمال و سعادت اوست؛ چنانچه میفرماید: (وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا) و در این سِمَت، جمیع انبیاء الهی و ائمه معصومین علیهمالسلام اشتراک دارند و لذا هرکس که به این مرتبت نایل شد، میتواند اسوه قرار گیرد و امر و نهی او مشروع و لازمالاجرا خواهد بود و این منزلت، منافاتی با اختلاف درجات انبیاء علیهمالسلام ندارد؛ زیرا این مرتبه، ناظر به اعمال و رفتار بندگان در قبال اوامر و نواهی خدای متعال خواهد بود؛ ولی ممکن است که خود انبیاء، در حقیقت امامت ـ که میتوان گفت از مقولۀ تشکیک در مراتب سعۀ وجودی و تجرّد نفسانی فرد است ـ متفاوتند.
خدای متعال دربارۀ حضرت ابراهیم علیهالسلام در اواخر عمر او میفرماید: (قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً) و قطعاً حضرت ابراهیم قبل از این مرتبت، پیامبر بوده است و حتی از انبیاء اولوالعزم هم بوده است؛ ولی این مرتبه از امامت بسیار بالاتر از امامتی است که در آیۀ شریفه برای همه انبیاء قرار داده شده است.
و امّا امامت ائمه معصومین علیهمالسلام از تمامی مراتب امامت بالاتر است و پارهای از افراد به واسطۀ عنایت پروردگار میتوانند به عرفان کامل امام معصوم علیهالسلام نایل شوند و در تحت ولایت او قرار گیرند و در این صورت، امام علیهالسلام برای همیشه امام آنها خواهد بود.