هوالعلیم.
این آیات بر خلاف آراء اهل تسنن، به پیامبر ارتباطی ندارد و بلکه به فرد دیگری است که به واسطهی بیاعتنائی و اهانت به فقیری نابینا نازل شده است.

هوالعلیم
مقصود علم تفصیلی به مظاهر کثرت است که باید بواسطه حضور در دنیا و مشاهده حوادث و کثرات کم کم برای انسان حاصل شود.

هوالعلیم.

به ترجمۀ تفسیر المیزان ذیل همین آیه (وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ) مراجعه فرمایید.
مرحوم علّامه طهرانی رضوان‌اللَه‌علیه نیز در جای‌جای کتاب‌های خویش پیرامون این آیۀ شریفه مطالبی را بیان فرموده‌اند؛ در صورت دسترسی به کامپیوتر، به برنامۀ «کیمیای سعادت» مراجعه فرمایید تا تطبیق با مصادیقی از این آیه را نیز مشاهده فرمایید: کتاب امام شناسی، جلد 3، صفحۀ 336 و جلد 2، صفحۀ 125 و جلد 3، صفحۀ 122 و کتاب معادشناسی، جلد 5، صفحۀ 291 و جلد 8، صفحۀ 297 و جلد 8، صفحۀ 301 و کتاب نور ملکوت، جلد 1، صفحۀ 150 و 311 و جلد 2، صفحۀ 434 و کتاب اسرار ملکوت، جلد 2، صفحۀ 87 و کتاب افق وحی، صفحۀ 105 و 275.

هوالعلیم.
جهت حفظ سیاق متفاوت است و نیز به جهت حفظ مرتبۀ ربوبی که نسبت به هارون و موسی تفاوتی ندارد.

هوالعلیم.
معنای «روحی» در آیۀ شریفۀ «فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي» همان حقیقتِ ذات احدیّت است، بدون تنزّل از مقامِ ذات به مراتب اسماء و صفات. و امّا «روحنا» به معنای ملکی است مقرّب که در بعضی از اخبار، از همۀ ملائکه بالاتر ذکر شده است. و اما معنای «نفختُ» تفاوتی با «نفخنا» ندارد و آن عبارت است از همان دَمیدن و اعمال ارادۀ تکوینیّه که در آیات با تعبیر «کُن فیکون» وارد شده است.

هوالعلیم.
خدای متعال در قرآن کریم به این قضیه اشاره می فرماید: (وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً). از این آیه استفاده می‌شود که قبل از خلقت انسان، هیچ‌یک از مخلوقات الهی مفتخر به خلعت «خلیفة اللَهی» نبودند؛ حتی ملائکه مقرّب مانند جبرائیل امین. و این مقام ـ چنانچه از سایر آیات استفاده می‌شود ـ جامعیّت جمیع اسماء و صفات کلیّۀ الهیّه است، به نحو تکوین و ایداع آن‌ها در نفس بشر؛ چنانچه می‌فرماید: (وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا) و بقیۀ مخلوقات به مرتبۀ أتّم و أکمل از جامعیّت انسان نمی‌باشند و توضیح این مطلب در کتاب افق وحی از این بنده آمده است.
بنابراین، امانتی که در قرآن از او یاد شده است، جامعیّت انسان نسبت به کلمات کلیّۀ الهیّه است که می‌تواند آن‌ها را به فعلیّت و ظهور برساند و این استعداد در سایر مخلوقات، حتی ملائکۀ مقرّب منتفی است و بر این اساس است خبر منقول از نبی اکرم که می‌فرمود: «لی مع اللَه حالات لا یسعها ملک مقرّب ولا نبی مرسل» و این مرتبه از معرفت، واجدیّت مقام «اللَه أکبر» است که فوق تصوّر و اتّصاف است و امّت پیامبر ما می‌توانند به این مرتبه دست یابند.

هوالعلیم.
کسانی که از عالم نفس عبور کرده‌اند؛ زیرا شیطنت و اغواء شیطان در محدودۀ نفس است و این افراد را مُخلَص گویند نه مُخلِص.